Lišće kane (hene) hiljadama godina se koristi za bojenje kose u Aziji i Africi. Najstariji pisani tragovi o upotrebi kane kao boje za kosu potiču iz drevnog Egipta. Koristila ju je kraljica Ses, majka faraona Teta (treća dinastija). Ova biljka se od davnina zove egipatska hena, mada se u izobilju gaji i u Tunisu, Arapskom poluostrvu, Persiji, Indiji i drugim tropskim zemljama.
Stanovnici ovih zemalja koriste kanu ne samo kao boju za kosu, već i za bojenje noktiju, ruku i stopala plesačica, konjskih glava i repova. Crteži na koži i danas se naširoko koriste u Indiji prilikom svakog važnijeg događaja – venčanja, rođenja deteta, početka gradnje ili useljenja, duhovnih inicijacija… jer se smatra da privlači pozitivne, a odbija negativne sile iz okoline.
Do srednjeg veka kana je bila omiljena i u Evropi, ali je njena upotreba skoro izumrla sa promenom mode (crvene nijanse su postale nepoželjne) i usled velikih teškoća prilikom nabavke i uvoza.
Veliki povratak na Zapad kana je dočekala sredinom 19-og veka, kada je italijanska pevačica Adelina Pati ponovo uvela u modu upotrebu purpurno-crvenih (mahagoni) nijansi u bojenju kose. Njen debi u Nju Jorku 1859. doneo je kanu i u SAD, gde je decenijama bila omiljena boja.
Kana je omaleni žbun od kojeg se za industrijsku upotrebu koriste listovi (ponekad i stabljike), koji se suše, seckaju i na kraju melju, radi dobijanja praha.
Ajur-veda preporučuje upotrebu kane i kod različitih kožnih bolesti, jer hladi i blaži, smiruje peckanje i svrab. Upotrebom kane kao boje za kosu, „hladi“ se glava i prejak temperament. Kana prirodno jača i učvršćuje kosu, hrani koren, poboljšava gustinu i sjaj, pokriva sede vlasi, uklanja perut i čisti skalp. I što je za današnje prilike veoma bitno – nema bilo kakvih štetnih pratećih posledica.
